معاینه فنی موتورخانه

همه ما می‌دانیم که آلودگی هوا در کلان شهرها تقریبا در تمامی فصول سال وجود دارد. اما در زمستان‌ها به دلیل بروز پدیده وارونگی این اتفاق بیشتر می‌افتد. هرچند که بیشتر علت آلودگی هوا به دلیل منابع متحرک و کارخانه‌ها است. اما نباید سیستم‌های گرمایشی منازل را بی‌تاثیر بدانیم. بعلاوه اگر سیستم‌های گرمایشی ساختمان‌ها تنظیم باشند و به درستی کار کنند از هدر رفتن انرژی جلوگیری می‌شود. به‌همین‌منظور برای اجرای طرح معاینه فنی موتورخانه‌‌ های مسکونی،‌ اداری، تجاری و خدماتی، استاندارد ۱۶۰۰۰ISO  تهیه و تنظیم شده است. همچنین با توجه به این که بخش خانگی، تجاری و عمومی، با مصرف افزون بر ۴۰ درصد از کل انرژی مصرفی کشور، از عمده‌ترین مصرف کننده‌های انرژی به شمار می‌روند. معاینه فنی موتورخانه‌ ها می‌تواند حجم قابل توجهی از انرژی را ذخیره کند.

خلاصه‌ای از استاندارد ملی ایران ۱۶۰۰۰ISIRI 

استاندارد ملی ۱۶۰۰۰ به عنوان یک گام ضروری جهت ممیزی، بهینه سازی و کاهش معضلات موتورخانه‌ها و کاهش مصرف سوخت و آلاینده‌های زیست محیطی تهیه شده است. ذکر این نکته ضروری است که این استاندارد برای موتورخانه‌هایی که از سوخت‌های گازطبیعی و گازوئیل استفاده می‌کنند، کاربرد دارد. این استاندارد مراحل مختلفی از جمله «بررسی کامل ساختمان موتورخانه و اجزای آن و تنظیم اطلاعات موتورخانه»، «آنالیز محصولات احتراق خروجی از دودکش با دستگاه آنالایزر گاز و مقایسه آن با استاندارد»، «تنظیم دقیق مشعل به منظور کاهش مصرف سوخت و گازهای آلاینده هوا»، «اندازه‌گیری و متعادل نمودن قدرت مکش دودکش به منظور بالا بردن راندمان دیگ»، «تهیه گزارشی از مشکلات موتورخانه و اجزای قید شده در این استاندارد و راه حل‌ها» و «تحویل گزارش بازرسی و آزمون معاینه فنی دوره‌ای موتورخانه به سازمان مربوطه» را شامل می‌شود. همچنین از جمله مزایای آن می‌توان به جامع و همه جانبه بودن، قابلیت اجرا، اثر بخشی و نوآوری اشاره کرد.

حدود مجاز تعریف شده در استاندارد

اگر نوع سوخت مصرفی گاز طبیعی یا مایع باشد، میزان مونواکسیدکربن نباید بیش از ۱۰۰ میلی‌گرم بر کیلووات ساعت و میزان اکسید‌های نیتروژن هم نباید بیش از ۱۷۰ میلی‌گرم بر کیلووات ساعت باشد.

چنانچه سوخت مصرفی گازوئیل باشد، میزان مونواکسیدکربن نباید بیش از ۱۱۰ میلی‌گرم بر کیلووات ساعت و میزان اکسید‌های نیتروژن هم نباید بیش از ۲۵۰ میلی‌گرم بر کیلووات ساعت باشد. بعلاوه هیروکربن‌های نسوخته نباید از ۱۰ppm بیشتر باشند. همچنین عدد دود قابل پذیرش در همه توان‌های ورودی مشعل نباید فراتر از یک برود.

مراحل معاینه فنی موتورخانه ‌ها

  • بررسی کامل ساختمان موتورخانه.
  • بازبینی عملکرد سیستم مولد انرژی که شامل بررسی مسیر سوخت‌رسانی، تنظیم مشعل، بررسی وضعیت و قدرت مکش دودکش است.
  • تکمیل شناسنامه فنی موتورخانه براساس اندازه‌گیری‌ها، مشاهدات و مستندات انجام شده.
  • تکمیل گزارش بازرسی معاینه فنی موتورخانه ‌ها براساس اطلاعات کسب شده از بازرسی.
  • در نهایت نصب برچسب معاینه فنی موتورخانه.

یکی از موضوعاتی که خیلی در معاینه فنی موتورخانه‌ ها مورد توجه است، تنظیم دقیق مشعل و بهینه‌سازی احتراق می‌باشد. این کار توسط کارشناسان آموزش دیده به وسیله دستگاه آنالیز دود انجام می‌شود. این کار موجب کاهش حداقل ۱۵ درصدی مصرف سوخت و گازهای آلاینده به ویژه مونواکسیدکربن تا ۹۵ درصد است.

چگونگی انجام معاینه فنی موتورخانه ‌ها

برای انجام معاینه فنی دوره‌ای و تعیین میزان آلایندگی باید به صورت زیر عمل کرد:

  • مراجعه به موتورخانه همراه مسئول تاسیسات.
  • لازم است مسئول تاسیسات مشعل‌ها و پمپ‌ها را روشن کند تا از سالم بودن آن‌ها اطمینان حاصل شود.
  • جهت خواندن عدد کنتور حتی‌المقدور سایر مصارف قطع شوند.
  • ثبت عدد نشان داده شده توسط ترموستات دیگ و پمپ.
  • براساس پیوست ث به منظور اندازه‌گیری میزان محصولات احتراق لازم است تا محل موردنظر به اندازه پراب دستگاه سوراخ شود.
  • به منظور اندازه‌گیری دبی گاز، ترموستات دیگ باید در دمای مناسب روشن و سایر مصارف قطع باشد. این اندازه‌گیری در مدت ۶۰ ثانیه با استفاده از کنتور انجام می‌شود.
  • نتایج آنالیز اولیه احتراق باید در شناسنامه معاینه فنی موتورخانه ثبت شود.
  • محاسبه ظرفیت اسمی اولیه مشعل موتورخانه.
  • تعیین ظرفیت دیگ، ظرفیت اسمی بهینه مشعل و دبی مصرف گاز و گازوئیل.
  • درزها و نشتی دیگ جهت اصلاح بررسی شوند.
  • بازبینی خط سوخت و فیلتر.
  • بررسی مشعل به صورت دوره‌ای.

الزامات سیستم احتراقی در  معاینه فنی دوره‌ای موتورخانه‌ ها

  1. تنظیم شعله: این تنظیم باید در بالاترین راندمان حرارتی دیگ و مشعل انجام شود. بعلاوه هوای اضافی باید مطابق با استانداردهای ۷۵۹۵ و ۷۵۹۴ باشد.
  2. ۲. غلظت مونواکسید کربن خروجی و اکسیدهای نیتروژن و هیدروکربورهای نسوخته و عدد دود: از آنجا که مونواکسید کربن یکی از علل آلودگی محیط‌زیست است باید مقدار آن قبل و بعد از بهینه‌سازی هریک از دیگ‌ها نوشته شود. حد مجاز آن‌ها براساس استانداردهای ملی ایران به شماره‌های ۷۵۹۴ و ۷۵۹۵ است.
  3. ۳. غلظت اکسیژن خروجی: براساس این غلظت می‌توان میزان هوای اضافه، گاز دی‌اکسیدکربن و راندمان احتراق را اندازه‌گیری کرد. معمولا مقدار آن برای مشعل‌های گازسوز و گازوئیل‌سوز کمتر از ۵% درنظر گرفته می‌شود.
0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *